Boekensteun - Interviewserie. De mensen achter het initiatief: Chanelle

Het initiatief ‘Boekensteun’ is in volle gang. Bijna honderd beoordelaars met hun eigen
specialisatie lezen en beoordelen inmiddels evenzoveel titels. Maar wie zijn zij eigenlijk? Als
eerste spreken we met Chanelle Troenopawiro, ervaringsdeskundige en student aan de
Academy for Popular Culture. Eerder schreef Chanelle al een prachtig verhaal voor de bundel Verhalen voor de Toekomst. Deze bundel is uitgegeven door stichting MADE-Life, waar ze ook stage liep en meehielp aan het opstarten van Boekensteun.
Hoe kwam het dat je de allereerste vrijwilliger van Boekensteun werd?
Ik was een jaar of zestien toen ik een boek vond waarin ik mezelf herkende. Het was 'No Longer Human' van de Japanse schrijver Osamu Dazai. Het ging over vervreemding en het gevoel anders te zijn dan anderen. Ik dacht meteen: dit boek had ik eerder willen hebben. Vanaf dat moment ben ik ook anders naar schrijven en lezen gaan kijken. Toen ik van de middelbare school kwam, wist ik dat ik iets creatiefs wilde doen. Ik wilde blijven schrijven om andere mensen te helpen die ook behoefte hebben aan herkenning. Zodat ze zich misschien wat minder alleen voelen.
Je schrijft inmiddels over je ervaringen. Hoe gaat het daarmee?
Ik werk nu aan een boek over mijn middelbareschooltijd en hoe ik die periode heb ervaren. In eerste instantie lag de nadruk vooral op de negatieve dingen die ik heb meegemaakt. Maar door mijn stage ben ik ook meer het positieve gaan toevoegen: wat therapiesessies mij hebben gebracht en hoe ik mezelf ontwikkel. Ik hoop dat mensen daar iets aan hebben. Dat ze misschien denken: als zij die stap heeft gezet, kan ik dat misschien ook.
Wat doet lezen voor jou, naast therapie?
Ik zie het echt als een steuntje. Therapie is de basis van waar ik mee bezig ben, maar lezen helpt me om meer perspectieven en andere denkpatronen te zien. Ik ben iemand die zich makkelijk helemaal kan vastbijten in één gedachte. Door verschillende boeken en personages leer je daar op een andere manier naar kijken. Het is ook geen echt persoon die jou iets vertelt, misschien scheelt dat. Je kunt jezelf makkelijker herkennen en er iets uit halen.
Wat is de waarde van jou als ervaringsdeskundige bij het beoordelen van boeken?
Als je iets zelf hebt meegemaakt, weet je hoe een bepaalde ervaring of emotie kan voelen. Iemand die dat niet heeft meegemaakt, kijkt daar misschien toch wat makkelijker of anders naar. Als ervaringsdeskundige weet je waar anderen mee kunnen worstelen. Je haalt er dan ook sneller de dingen uit die iemand kan herkennen. Het komt dichterbij, vooral op emotioneel niveau. Je weet dat een gevoel soms heel anders kan zijn dan je van tevoren verwacht. Dat geldt ook voor iemand die het boek leest.
Hoe zou jij willen dat Boekensteun uiteindelijk wordt ingezet?
Wat mij betreft beginnen we er vroeg mee: eind basisschool, begin middelbare school. Toen ik zelf op de middelbare school zat, miste ik aandacht voor mentale gezondheid. Het was iets waar weinig over werd gepraat. Niet iedere docent kan natuurlijk weten hoe het met ieder kind gaat. Maar boeken kunnen wel een ingang zijn. Een kind kan in een verhaal iets van zichzelf herkennen en daardoor misschien makkelijker het gesprek aangaan met een ouder of docent. Ik denk dat docenten daarin een grote rol kunnen spelen. Als zij kinderen al vroeg laten kennismaken met Boekensteun, blijft het misschien ergens in hun hoofd zitten. Als er dan later iets speelt, weten ze: hier kan ik iets mee.




Opmerkingen